Machinegebreide ajour met ponskaarten. En dat op maat!

Ware het niet dat de eerste creatie met de Passap Deco een regelrechte processie van Echternach was, ik breidde een kleerkast vol. En al zeker na het komt-hier-ooit-nog-een-einde-aan-toenaaiklusje smeet ik de boel daar liever. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Is dat hier dat er nog een truitje moet zijn?!

Dat op maat breien, het blijft me triggeren. Mijn lief me opdringen mij de maten te nemen, dat komt niet goed. Hijzelf is een – sorry – ondankbaar model. Het zou daar liggen in de kast, motten aantrekken. De jongste groeit nog sneller dan kolen en aan hondentenuetjes waag ik mij for the love of niet (al zou die dat ongetwijfeld verdragen 🙄 ). Dus ja, de Chinese vrijwilliger was snel gekozen.

Kouwelijke teef, misschien toch een tenuetje overwegen?!

Toch best gewillig liet ze zich de maten opnemen met ‘ga je mij nog es meten, mama?’

Hij weet anders ook wel hoe het moet.

Time for the fun part now! Niet dat het breien zelf niet fun-fun is maar ik ontdekte dat het omrekenen, de wiskunde, the whole shabang echt wel mijn ding is (en het toenaaien dus niet). En ik doe dat nog bijlange zo slecht niet!

Patroon tekenen op maat
Patroontje uittekenen #oldschool

Na wat gesukkel met het patroon dat gaten vertoonde (dit is een mopje. Enkel ponskaartenbreiers zullen deze vatten chakka!) besloot ik toch door te bomen en er het beste van te maken. En hey, dat lukte wonderwel!

(Ik vrees dat mijn jongste ‘een beetje geprutst’ heeft aan de ponskaart van de breimachine, dat zou veel verklaren. Alsook dat heimelijke lachje telkens ik hem in de buurt van de Passap betrap.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *