De knitmaster kocht een Knitmaster

Een zonnige doch frisse herfstdag midden november en ’t was prijs. Meer was er niet nodig om mijn dag te maken. Hopla, the word is out. Bibi hier gaat vreemd!

Alez, niet echt eh. Alez jawel, ik loop een beetje mank. Ik bedoel, ik week van het Qué Passap pad af en ging overstag voor de Empisal Knitmaster 120. Boem, hoe hardcore fancy klinkt dat niet, zeg. Hoogstwaarschijnlijk helemaal niet, maar in knitty nerd slang klinkt dat echt super. Of ja, misschien enkel in mijn hoofd dan.

Ik kon dus voor een heel schoon prijzeke een grofbreier op de kop tikken. En manke bibi is daar dus heel erg content mee. Maar niet zo flabbergasted dat ze haar Passap zou wegdoen. Zot!

Op het eerste zicht zag dat spel er dus prima uit, een beetje stof, een beetje vuil maar niets dat een luie wijvenwreef met een wonderdoekje niet kan oplossen.

Alle “dikke” wolletjes die o zo schoon zijn maar die óf niet kunnen worden gebreid op de Passap wegens te dik óf die blijven liggen omdat ik tijd te kort kom om te zetelbreien, kunnen eindelijk weer boven gehaald worden. Hoerei!

Mijn euforie werd wel een klein beetje getemperd toen ik merkte dat de sponge bar (bar, niet bob) vergaan was. Deze U-vormige metalen bar omhult dus een mousse die de naalden op zijn plek houdt. De mousse is helemaal verstorven en daardoor breidde het zo stug bij het eerste proeflapje.

Beikes! Zie, wat voze prut!

Als dat maar het probleem is, dacht ik. Een beetje creative thinking (want ja, ze maken die dingen niet meer, dus dat koop je niet es efkes snel in de sarma) en ik zie mezelf al heel erg binnenkort bulky truitjes breien (de hartjes staan al in mijn ogen).

Eerste “testje” ziet er best okay uit!

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *